16 Mayıs 2016 Pazartesi

Binlerce versiyonu olan bir hayal zihnimde. Onu benden bi haberken beklemek. Bazen tesadüfen karşılaştığımız bazen beni bulup yolumdan döndürdüğü ama sonunu bir türlü kurgulayamadığım sadece onu gördüğüm anın heycanına kapıldığım bir sürü hayal. Beni çok sevdiğine kendimi inandırdığım sakinleştiğim hayaller. Başkasıyla olduğunu düşündüğümde vücuduma yayılan melankoli... Haberi yok. olsa güler geçerdi sanırım. Ben bile bazen kendime gülüyorum, hadi canım diyorum. Yapma kendini kandırma! Bir tarafımsa görünmez bir iple tutunuyor bu hayallere, ellerine, saçlarına, ah  gülüşüne... Bütün hüclerine inip, onu görünmez moleküllere ayırıp sonra kendi moleküllerimle birleştirmek istiyorum.  zamanı geldiğinde ben hala pes etmemiş olursam bu platonik saçmalıkta, yani delirmessem ihtimalleri düşünerek, karşısına çıkacak cesareti kendimde bulabilir miyim?

Edit: Bu hayal gerçek oldu, ama hem de nasıl saçma bir gerçek, demem o ki kimseyi tabulaştırıp zihninizde beyaz atlı prense dönüştürmeyin ve yalancı bir çoban için köyünüzü yakmayın :) sevgiler...

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder