29 Kasım 2015 Pazar

Ne yaptım ben. Ne yaptım?  Neşet Ertaş türkülerindeki gibi sevdim.  İçlendim çokça. Hatırladım. Doldu gözlerim. Hangisini düşündüm? Kendimi düşündüm sanırım. Şaştım kendime. O türküdeki gibi sevdiğime şaşırdım. Kendime içlendim, biraz acıdım, yutkundum, kapadım gözlerimi. Güzel günleri düşündüm. Ama gelecek olanları, geçmiştekilere de gülümsedim. Ulan dedim ben öyle sevdim bilemediniz değerini, her şeyiyle seven bir kadını, günün telaşlarında kaybettiniz, unuttunuz gittiniz, Benimde zihnimde ne  kaldı; bir gülümseme bir kaç anıdan başka. Madem öyle sevdim ya tekrar seversem dedim. Yandın kızım yersin yine boku. Dalga geçtim kendimle. Sonra  açıp o türkülerden birkaçını dinlemek bu gece yarısında, dünyanın en iyi söz yazan adamını dinlemek titretse de içimi tuhaf bir huzur verdi. İnsan olduğumu, zayıf olduğumu, kusurlarımı hatırlattı...

Ne güzel kusurdunuz be!
Olmasaydınız diyorum;
Ne yapardım bağlama sesinde,
nasıl anlardım şairi,
nasıl çekerdim ciğerime dumanını sigaramın,
nasıl yudumlardım sakiyi...

Bu kadar anlamlı olmazdı. Anlamlı olmazdım. Anne olmak istemezdim. Kadın olmak istemezdim, yine sevmek istemezdim...

Sevgilerle, 

Yazımızı kışa çevirenlere selam olsun :)

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder