31 Mart 2011 Perşembe

   Bu günlerde baharın etkisiyle biraz afallamış olsamda, normale döndüm tekrar. Samimi olduğum bir konuşmada bir arkadaşıma içim buz gibi dedim. Ve baharın buzu eritmesine biraz izin vermeyi denedim. Sonuçta erimeyle birlikte, içimde bir çökelme yaşandı, anlamsız bir birikinti. Hiç bir yere akamayan. İyi mi oldu hayır. Buz gibi diye şikayet etmek anlamsızmış, çünkü bazı canlıların kalbi buz gibi olduğu zaman daha iyi atabilirmiş. Daha güvenli, daha sakin, ağzımdan çıkan buharın rengini görmek, içimi üşüten soğukluğum meğer beni koruyan bir duvarmış.Baharı bir haftada yaşayıp bitirdim, özlememek ve istememek üzere :) Yaza ne zaman geçerim bilmiyorum. Geçtiğim zaman kemiklerim ısınana kadar güneşin altında kalmalıyım. İçime geçmeli sıcaklık. Ama şimdi biraz daha üşüme zamanı.

2 yorum:

  1. insanı kendisine getiren sözler, acı kahve tadında.

    YanıtlaSil
  2. Yaza doğru mocha tadına dönüşür umarım :)

    YanıtlaSil